Tom Egberink

Tom Egberink heeft vanaf zijn geboorte leren vechten om altijd voor het allerhoogste te gaan. Vanaf het moment dat hij kon lopen, werd hij gedwongen dat te doen met een prothese omdat hij een bovenbeen mist. Tom was in zijn jongere jaren zo fanatiek dat hij regelmatig zijn prothese been brak tijdens het voetbal. Toen zijn vader hem de krant voorhield met een artikel over rolstoeltennis besloot hij de gok te wagen. Zonder ooit een bal te hebben geslagen, ging hij de uitdaging aan. Tom bleek talent te hebben voor de sport, uitzonderlijk veel talent. Na een half jaar stond hij op het Wereldkampioenschap voor jeugdspelers.

Vanaf dat moment ging het snel. Hij vloog de wereld over voor toernooien, terwijl hij in Nederland zijn studie volgde aan het Johan Cruyff College in Nijmegen. Tom werd de jongste Wereldkampioen dubbel bij de senioren en niet veel later schreef hij het mondiale toernooi Wimbledon op zijn naam. Toch kende hij ook mindere periodes. Na vijf operaties aan zijn elleboog, moest hij elke keer revalideren en keihard vechten om terug te keren aan de wereldtop. Hoewel Tom zich kwalificeerde voor de Paralympische Spelen in Rio de Janeiro was zijn voorbereiding door een gebroken duim niet optimaal.

Inmiddels heeft hij alle pech achter zich gelaten en is hij op weg om terug te keren in de top tien van de wereld, zodat hij kan deelnemen aan de grand slams. Het grootste doel van Tom is echter om deel te nemen aan de Paralympische Spelen van 2020 in Tokyo. Daar moet het gebeuren voor de vechter uit Hardenberg. Zijn motto ‘never give up’ helpt hem daarbij. Tegenslag of niet, Tom gaat ervoor.

Afbeelding